We crossed the Nullarbor!

We did it, me made it! We crossed the Nullarbor, oftewel: we zijn in West-Australie. En dat houdt in dat we een afstand van 2200 kilometer in 4 dagen tijd hebben afgelegd. Voor uw voorstellingsvermogen; rijden van Londen naar Moskou. Maar eerst weer even terug naar waar we waren. We hebben weer heel veel moois gezien en meegemaakt de afgelopen 1,5 week. (Ik merk dat er steeds meer tijd tussen mijn blogs gaat zitten.. Ernstig)
Na het surfen van Maarten vorige week zondag zijn we begonnen aan de Great Ocean Road. Dit is een bekende en alom geprezen route waar we erg nieuwgierig naar waren. Op een gegeven moment kom je tijdens zo'n lange reis op een punt dat je denkt dat het niet meer mooier kan, en toch heeft de Great Ocean Road ons nog weer doen verbazen. De weg gaat direct langs zee en door de bergen, waarbij je dus het effect hebt dat je na iedere bocht (en dat zijn er nogal wat!) weer verbaasd wordt met een ander prachtig uitzicht met grandioze rotspartijen en helder flonkerend turqoise water wat witschuimend tegen de rotsen aanbeukt. Dit gecombineerd met het heldergroen van de bomen in de bergen maakt dat je continu je fototoestel in de aanslag houdt maar tevergeefs... Het heeft geen zin. Zoals we al zo vaak hebben gemerkt, het geeft in de helft van de gevallen bij lange na niet het gevoel op de foto als wat je daadwerkelijk ervaart. Vaak wachten we ook best een tijd voordat we uberhaupt onze plaatjesschieter erbij pakken. Eerst van het moment genieten, daarna komt het bewijsmateriaal wel een keer. Maargoed ik dwaal af, we reden van Torquay naar Apollo Bay die zondag. In Apollo Bay was het helaas geen heel mooi weer de volgende dag. Dus dagje bij de camper, wasjes gedraaid, blogje getypt (ja dat was de vorige dus) en Levi had 3 Duitse vriendjes waar hij heerlijk mee kon spelen naast ons. De volgende dag het tweede gedeelte van de Great Ocean Road, eerst een hele mooie wandeling door het regenwoud die Levi voor het grootste gedeelte weer dapper zelf mee heeft gewandeld en daarna de grote trekpleisters van de Great Ocean Road: de Twelve Apostles en de London Bridge. Beide zijn het reusachtige rotsblokken gevormd door erosie van de zee die met name heel erg populair zijn. Ze zijn ook heel indrukwekkend hoor, daar niet van, maar doordat ze nog steeds aan erosie onderhevig zijn, zijn er van de 12 apostelen nog maar 6 over en is de London Bridge enkele decennia terug ingestort. Dat weerhoud de vele toeristen, waaronder met name weer bussen Japanners, er niet van om er massaal naar te komen kijken. Ook wij hebben ze gezien en vonden het prachtig maar hadden het vermoedden dat je elders langs de kust net zulke mooie beelden zou hebben zonder de 'Konichiwa' op de achtergrond. En inderdaad, we reden niet veel verder en verstopt achter een paadje stonden we als enige ons even later te vergapen aan 'the Ship comes in'. Minstens net zo mooi, al dan niet mooier, en nog puur en ongerept. Maar dat duurt vast niet lang meer.
We reden door naar Warrnambool, waar onze camping stond naast Levi's kleine paradijsje: een openbaar park vol met TEEEEELTUINEN erin! En aangezien hij er in de auto echt geen een mist (teeeeeltuin, ook al is hij 50 meter verderop) was dit zijn walhalla. We hebben hem hier heerlijk z'n gang in laten gaan, ook zeer verdiend na de vele uurtjes in de auto.
De volgende dag een lekker dagje strand en zwembad in Warrnambool en de dag daarop weer verder. Op valentijnsdag reden we door naar Adelaide. Een mooie camping met prachtig groot zwembad en het was hartstikke warm dus dat kwam als geroepen. Het was een rit van 7 uur, Levi slikt ze tegenwoordig als zoete koek. Daarna dus verdiend het zwembad ingeplonst en savonds uit eten, we vonden dat we wel weer eens romantisch konden doen na al die jaren Valentijnsdag verloochenen. Levi had weer volop sjans met een paar vrouwelijke leeftijdsgenootjes en aangezien hij een nogal hoog schattigheidsgehalte heeft wordt hij regelmatig helemaal plat geknuffeld door al die meisjes. Hij vindt het heerlijk....!
Op vrijdag tijd om lekker Adelaide in te gaan, eerst het stadje bezocht, erg gezellig lekker even rondgeslenterd, en ook eindelijk de eerste australie souvenirs voor de op komst zijnde beeb gekocht. Uiteraard kon een stoer surf-rompertje niet ontbreken. Jeetje wat is maatje 50-56 dan weer klein zeg! Ik moest echt 3x kijken of ik geen prematuur maatje in mijn handen had. 
Maargoed, na het stadje nog even naar het stadstrand en savonds op tijd bed in want we hadden weer een tripje voor de boeg. Kangaroo Island!
Om op Kangaroo Island te komen, of zoals ze het hier simpelweg KI noemen, moesten we eerst nog van Adelaide zo'n twee uur rijden naar de boot. We hadden al een leuke camping op internet opgezocht waar je, aan de reacties te lezen, onder de koala's overnacht. Aangezien deze beestjes nog op ons nog-te-zien-lijstje stonden, wilden we hier natuurlijk overnachten. Ja het klinkt gek, koala's op kangaroo island... Voordat we voor teleurstellingen kwamen te staan van overvolle ferries of -campings, eerst maar eens even bellen. Gelukkig we konden nog met de ferry, en als we een overnachting op een camping erbij namen, kregen wij ook nog eens bijna 120 dollar korting. Mooi, dat wilden wij! Alleen uiteraard was dit niet de camping die wij hadden uitgezocht. En wij wilden natuurlijk overnachten onder de koala's! Na even kort beraad besloten om de aanbieding te nemen en dan op KI gewoon naar onze camping rijden. Toch korting en toch onze camping! Zal vast niet de bedoeling geweest zijn maargoed, wij zijn ook maar domme toeristen. We hadden maar twee dagen op KI dus even goed uitgestippeld wat we wilden doen en zien. Eerst voor de zekerheid ingecheckt bij de aanbiedingscamping en toen door naar Stokes Bay. Het zou een mooi strandje zijn met aangenaam water omringd door rotsen. Daar aangekomen zagen we met name rotsen. Heel mooi hoor, maar geen strand. Of wacht... daar stond een bordje 'Beach', welke wees naar een soort van pad tussen grote rotsen door. Daar moesten wij heen! Het werd smaller en smaller, moesten soms zijwaarts en soms bukken. En toen was daar ineens Stokes Bay. Een prachtig wit strand in een baai. Omringd door hoge rotspartijen. Volledig afgesloten van de buitenwereld. Water warm en ongelovelijk helder. Op het lange uitgestrekte strand slechts zo'n 30 tot 40 mensen. Vanaf nu het mooiste strand van de wereld, volgens Maarten. Foto's zullen volgen. Jammer genoeg konden we niet te lang blijven want we moesten nog inchecken bij de andere camping, die van de koala's. Overigens is KI ongeveer 150 km lang en 40 km breed. Onderweg naar de camping al aardig wat dode kangaroe's gezien, dus ze zullen hier wel veel zijn ja. Even later zagen we in de verte ook een kangoeroe de weg over springen. Deja vu. Bij de camping aangekomen werden we verwelkomt door meerdere walibi's (kleine kangoeroe's). Die tellen we maar niet meer... Ze kwamen letterlijk naast je staan. Even rondkijken en jaaaaa daar zit wat pluizigs in de boom! Even dichterbij kijken en jahoor de eerste koala gespot!!! Missie geslaagd!
Nog hoopvol de koala-walk gemaakt die bij de camping begint en eindigt maar daar helaas minder geluk. De volgende ochtend na het ontbijt nog een poging (de koala-walk was ongeveer 15 minuten lopen) en jahoor, 3 koala's bij elkaar, en inmiddels waren er op de camping ook 2 bijgekomen. De teller stond dus al op 6! Na weet-ik-het-hoeveel foto's van deze geklauwde pluizebollen doorgereden naar het National Park. Het was gloepetjes warm, maar vol goede moed begonnen aan de Platypus-walk. Na een half uur puffen bij de Platypus-poel aangekomen. De toeristen voor ons hadden ze gezien! Dat was hoopvol. Je moest muisstil zijn en veel geduld hebben... En net op dat moment bedacht Levi dat hij spontaan last kreeg van een ik-wil-alles-wat-niet-mag-bui. Inclusief huilen en stampvoeten. Helaas pindakaas, geen Platypus gezien. Wel op de parkeerplaats nog weer getrakteerd op een mooie koala boven ons hoofd, nummer 7! En daar zou de teller voorlopig op blijven staan. 
Doorgereden naar de 'Remarkable Rocks'. Een foeilelijke en bijzondere rotsformatie, wederom gevormd door erosie. Gauw door, want we wilden nog naar Vivonne Bay, een ander mooi strand en om 17:30 ging onze boot weer terug. Bij Vivonne Bay een verfrissende duik en toen richting boot (ruim 100 km verder). We hadden nog 5 minuten speling om te tanken en dat moest hoog nodig gebeuren. De pomp bij Vivonne Bay was enorm druk, we rijden wel door naar de volgende. En toen: ging het metertje in een keer iets harder naar beneden dan verwacht. Onderweg was geen pomp meer, alleen nog eentje 20 km voor de boot. En sneller en sneller dook het metertje naar beneden... Het lampje ging branden. We hadden de airco al uitgezet en alles uit de kast gehaald om benzine te sparen. Tergend langzaam kwam de pomp dichterbij. We moesten 4 km omrijden over graffel, en die tijd hadden we eigenlijk niet. Op de plek van bestemming geen pomp: wel 2 vrouwen in een tuin. Gevraagd of ze wisten waar de pomp was; nou die stond dus bij hen in de achtertuin en eigenlijk waren ze dicht maar no worries, ze kwam hem wel even aanzetten. 50 dollar in de handen gedrukt en gauw door naar de boot. We moesten er om 17:00 zijn en kwamen om 17:10 aan... Rennen vliegen haasten, maar we hadden het gered... We hadden nog maar 3 dollar aan contant geld bij ons, maar hadden benzine en de boot gehaald.......!
Op naar een wat grotere en spannendere rit: naar het Westen!
Eerst flink wat geld weer gepint, de tank helemaal vol en volop water en eten ingeslagen. Helemaal topped-up gingen we ervoor. Eerst een klein stukje savonds, daarna de volgende ochtend nog even langs het laatste plaatsje voor de honderden kilometers in het niets.. We kwamen om 01:00 uur aan bij onze camping en vlak voor we aankwamen sprong er een kangoeroe exact als weken terug de weg op; daar gaan we weer dachten we. Onze 2e dode kangoeroe. Voor ik kon bedenken wat ons kangoeroe plan ook alweer was; was dit zowaar een slimme kangoeroe en tot onze grote verbazing hopte deze terug! Met de schrik kwamen zowel wij als de kangoeroe vrij. Pfieuw.
De volgende dag en de dag daarop dus een rit van op beide dagen 7 uur. Levi was bijzonder goed gemutst, we hebben zelfs niet eens zijn tv programma's uit de kast hoeven halen. Hij heeft zonder protest de rit uitgezeten. Het rijden was voor ons een hele bijzondere ervaring. Je rijdt dus honderden en honderden kilometers in het niets. Nullarbor staat voor 'geen bomen'. De vlakte is zo 'niets' dat er zelfs geen bomen groeien. Er zijn geen dorpjes of plaatsjes en weinig tankgelegenheden, goed plannen dus en o-ve-ral tanken waar mogelijk (onze les hadden we al geleerd op Kangaroo Island).
Vanaf de grens dat je West-Australie overgaat veranderd het landschap weer. Meer bomen, veel rode zandgrond en eagles! Ik dacht op een zeker moment: wat een vreemde kangoeroe staat daar; eenmaal dichterbij bleek het een dus een Adelaar te zijn, zo groot zijn die beesten dus, dat je ze op afstand verward met een kangoeroe. Hij bleef rustig langs de kant van de weg staan, wederom zeer indrukwekkend gezicht. Van zo dichtbij hebben we ze niet meer gezien, wel nog vele zien vliegen, prachtige beesten!
We hadden dinsdagavond weer een free camping uitgezocht, en het bleek een prachtige te zijn. Veel rood stoffig zand, en met een zonsondergang maakte dat prachtige plaatjes. Een grote rode vlakte als uitzicht maar wij stonden, samen met nog 6 campers in een prachtig gebiedje tussen de bomen. En zowaar een schoon toilet (geloof me, de toiletten op de free campings zou ik zo nog een heel blog mee kunnen vullen, en dat wil je niet lezen voor je avondeten).
De volgende ochtend nog maar 3,5 uur naar Esperance, de eerste 'echte' plaats weer, aan zee. Eenmaal aangekomen natuurlijk hartstikke kapot, eerst even een teken van leven gegeven aan de achterban, daarna lekker aan het strand geploft en even helemaal niets. Omdat we Esperance geen heel mooi plaatsje vonden en de tijd wat begint te dringen, besloten om vandaag alweer verder te rijden naar Albany. Onderweg heeft Maarten nog een mooie bekeuring van zijn Australische collega's ontvangen voor te hard rijden, maar na al die kilometers die we inmiddels achter de kiezen hebben (we zitten nu ruim over de 10.000) nemen we deze voor lief.
We blijven hier minimaal 2 nachten en daarna rijden we echt langzaam naar eindbestemming. De gedachte daaraan vind ik echt helemaal 3x niks maar nog een weekje.... Een week heel hard genieten dan maar!!
Heel veel liefs!!!!