Albany, Bussolton, Perth en de terugreis

Helaas, helaas, helaas. Dit blog schrijf ik vanaf ons eigen huisje in Hoek van Holland. We zijn weer thuis. Aan al het mooie komt een eind, en de herinnering aan deze twee mooie maanden zullen we voor altijd koesteren. Het was fantastisch.

Mijn laatste blog ben ik geëindigd in Albany. Vanaf daar hadden we nog een klein weekje. Albany is een mooie plaats met mooie stranden en een National Park in de buurt. Het plaatsje is niet heel groot, maar heeft een gezellige kern met restaurantjes en winkeltjes. Het weer was niet erg warm, geen echt strandweer, en dus op vrijdag de omgeving bezocht. Ongeveer 20 minuutjes rijden van Albany zit ‘Torndirrup National Park’. Je ziet hier nog de overblijfselen van hoe de kust van Australie vast heeft gezeten aan Antarctica en dat laat indrukwekkende rotspartijen achter. Onder andere een ‘natural bridge’ die gevormd is door vloeibaar steen en (daar is hij weer) erosie van de zee. En verder ‘the gap’ die zo’n 25 meter diep is en waar het zeewater heftig inbeukt. Weer een interessant staaltje rotswerk laten we maar zeggen. In het National Park wat rondgereden en rondgesnuffeld en daarna in Albany een restaurantje opgezocht voor een heerlijke lunch. Gelijk nog even wat laatste souvenirwerk gekocht, maar dat werd niet heel veel meer dan een grote zachte Koala voor ‘grote broer’ en een klein lekker zacht Koalaatje voor de op komst zijnde kleine baby. In de middag hebben we nog een poging gedaan van het strand te genieten maar de wind waaide enorm, het regende hier en daar wat en na wat schelpenzoekerij en kastelenbouwerij zijn we na een uurtje ook hier weer van weggewaaid. Helaas want het strand was hier echt prachtig mooi. De westkust van Australië is met name bekend om zijn prachtige stranden en aangename zeewater temperatuur.
De volgende dag reden we door naar Busselton. Een plaatsje met ook weer een erg mooi strand. De stranden zijn hier niet breed, waar we in Hoek van Holland er al een volledige strandwandeling op hebben zitten eer we bij de branding zijn, zijn de stranden hier slechts een meter of 10-20 vanaf het pad naar de zee. De mooiste stranden, zoals Albany en Busselton liggen vaak in een baai waardoor het zeewater rustig is en het verschil tussen eb en vloed klein. Daarnaast kent het ook niet de drukte die wij hebben op een mooie zomerdag. Omdat we geen hele hete stranddagen hadden waren we meestal de enige die op het strand lagen, soms nog wat passerende wandelaars, maar verder zijn de strandjes op dagen met minder dan 30 graden niet heel druk te noemen. Het water is eigenlijk zonder uitzondering helder turquoise met daarbij de kanttekening dat iedere zonnestraal het mooier maakt. Als het bewolkt is, is het vaak wat donkerder blauw maar zodra de zon een beetje doorbreekt krijg je de mooiste plaatjes. In Busselton wisten we dat we nog een aantal dagen goed en heet weer zouden krijgen. We trakteerden onszelf op een mooie camping met mooi zwembad met glijbaan en wilden nog even een paar dagen helemaal relaxen en uitrusten voordat we weer naar huis zouden gaan. Dit was ook de reden dat we hier 3 nachten zijn gebleven. Even twee dagen helemaal niets. De zee was aan de overkant van de camping en we vinden het heerlijk om na een dagje strand nog even het zwembad in te plonsen, dus dit was voor ons nog een paar dagen het ultieme vakantiegevoel. En ondanks dat er in de omgeving van Busselton nog prachtige dingen te zien en te doen zijn en we eigenlijk tijd te kort kwamen omdat we Perth ook nog wilden zien was dit nu de juiste keus. Even helemaal niets. Geen indrukwekkende rotspartijen, geen warme wandelingen, geen gezellige plaatsjes en geen kilometers afleggen in de camper. We hebben dus op zondag en maandag nog de laatste hand gelegd aan ons bruine velletje, Maarten heeft nog weer een prachtig kasteel gebouwd op het strand (die Levi dan vervolgens weer verwoest maar dat terzijde) en nog even genoten van 30+ graden en zon. Dinsdag moesten we echt verder want woensdag was de grote dag dat we de camper alweer in moesten leveren en onze terugreis zo’n beetje begon. Dinsdag op ons gemakje naar Perth gereden, dit was nog maar een heel mini stukje: 2,5 uur. Daar waren we zo! Het was een ontzettend warme dag (36 graden), en ook hier weer dankbaar gebruik gemaakt van het zwembad bij de camping. Op deze camping een zwembad en een groot verwarmd bubbelbad. Helaas wilde Levi zelfs met deze temperaturen natuurlijk perse in dat lekkere verwarmde bubbelbad. Pfff niet te doen, maar hij vond het heerlijk! ’s Avonds waren we van plan Perth in te gaan en daar lekker te eten, maar veel verder dan een bijzonder gezellig haventje zijn we niet gekomen. Dit haventje lag bij ons in de buurt en Perth was nog zo’n 14 kilometer rijden, en eigenlijk hadden we er niet zoveel puf meer voor. We hadden smiddags in de hitte de tassen in staan pakken, camper opgeruimd en waren moe. Het haventje zat vol met restaurantjes en je at als het ware direct boven het water. Het was gezellig druk en we hebben hier nog even heerlijk gegeten en gezeten.
Woensdagochtend was het dan zover; het onvermijdelijke einde. Rond 10:00 uur leverden we met pijn in ons hart ons dierbare campertje in. Het is raar dat iets waar je 2 maanden in gewoond hebt je dan weer weg moet geven. Het voelde inmiddels echt als ons eigen campertje. We hadden er een heel systeem in gekregen, ons campertje was eigenlijk altijd netjes en alles had zijn plekje. De muur hadden we opgeleukt met de kaart van Australie waar we onze bezochte plaatsen op bijhielden en een tekening van Levi. Het was echt een heerlijk huisje, en nu ineens niet meer. Als daklozen namen we de taxi naar het vliegveld waar we van Perth naar Sydney vlogen. Nog een keer de Nullarbor over, maar nu een beetje sneller. Om 21:00 uur ’s avonds kwamen we aan in ons hotel in Sydney waar we de nacht doorbrachten voor onze 30 uur durende terugreis. Levi vond het maar gek dat we in een hotel gingen slapen. Nadat ik hem zijn pyjama aan had getrokken vroeg hij heel verbaasd: “slapen auto?”. Nee, we gaan niet meer in de auto slapen, nu weer gewoon in bed. Hij ging er mee akkoord, maar een beetje raar vond hij het wel. En wij ook.
Redelijk goed geslapen, goed ontbijtje gehad en om 8 uur kwamen we aan op het vliegveld. Levi nog even lekker laten rondrennen bij de speeltuin van de McDonalds op de airport en zowaar werd hij wat jengelig en vervelend. De deur van de speeltuin moest open en dicht en open en dicht en omdat dit niet mocht van papa en mama werd hij boos en wij zagen in ons achterhoofd de komende vlucht van 30 uur…..
Maar gelukkig bij het zien van ons vliegtuig veranderde de stemming, we hebben hem wel 100x uitgelegd wat er ging gebeuren en het verhaal over opstijgen en landen en dat je dan in de gordels moet, en dat werkte. De vlucht ging fantastisch. Heeft hij op de heenweg misschien 5 minuten bij elkaar gehuild, nu zullen dat er alles bij elkaar hooguit 2 of 3 zijn geweest. Hij begreep hartstikke goed hoe alles in zijn werk ging, dat hij bij het stijgen en landen dus netjes op zijn stoel met gordel om moet zitten, dat hij bij het uitstappen netjes even zwaait naar de stewards en stewardessen en “bye bye” zegt (smeltende stewardessen) en dat het nou eenmaal lang duurt. We hadden de Ipad weer helemaal volgestopt met nieuwe filmpjes maar het was eigenlijk allemaal niet nodig. Levi is blijkbaar gewoon een goede reiziger en we denken dat hij minstens net zo genoten heeft van het hele avontuur als dat wij hebben gedaan.
Inmiddels zijn we dus weer thuis. De eerste nacht ging goed, Levi heeft gewoon weer in zijn eigen bedje geslapen en vond het allemaal weer heel normaal dat thuis weer thuis is en hier de regels van thuis gelden. We lopen nog een beetje voor op schema (vanochtend al om 6 uur aan het ontbijt met zijn drietjes, nou dat is ons nog noooooit gebeurd), maar verder valt de jetlag gelukkig mee.
Morgen wordt Levi 2 jaar en dat gaan we eerst eens even vieren en daarna richten we ons op ons volgende project: baby nummer 2. ;).

Heel veel liefs vanuit Hoek van Holland!